2009 YILI YARATICILIKTAN EN UZAK SİNİRLİ ŞOFÖR ÖDÜLÜ

Ne zamandır yazmak için beklettiğim bir konu var aklımda. Niyeyse öyle pat diye bu olayı anlatmak istemedim bugüne kadar. İçime sinmedi, bir şeye örnek olsun, bir konuyu bağlasın falan istedim. Baktım olacak gibi değil, anlatmak için 2009 yılının son gününden daha iyi bahane olmaz dedim.

Bisikleti ulaşım aracı olarak kullandığımdan, arabasıyla bana çarpacakmış gibi yaparak şakalaşanından yeşil ışık yandığında benimle yarışarak kalkanına kadar maymundan insana geçiş sürecinin canlı örneği sayılabilecek birçok motorlu taşıt sürücüsüyle karşılaştım. Ama beni en çok anlatacağım hadise düşündürdü. Olayın kahramanı hanım kişiyi “2009 Yılı Yaratıcılıktan En Uzak Sinirli Şoför Ödülü’ne” aday gösteriyorum. İşte o hadise:

Geçenlerde bisiklete atladım, Kadıköy’e doğru yola çıktım. Sırtımda da çapraz asılmış bağlamam var. Ethemefendi Caddesi’nden Bağdat Caddesi’ne inmeye çalışıyorum. Her zaman olduğu gibi cadde boyunca trafik tıkalı. Yine her zaman olduğu gibi yola otomobille çıkıp trafik yoğunluğu yarattığı halde trafik tıkanıklığından şikâyet eden şizofren sürücüler tepkilerini korna çalarak gösteriyorlar. Bendeniz de sağdan sağdan kayarak yol almaya çalışıyorum. Derken, azıcık soluma kaykılmış olacak, benim bağlama (ki adı Benli Nebahat) bir otomobilin dikiz aynasına çarptı. Doğal olarak “Bongg!” türünden bir kuru gürültü oluştu. Bunu şiddetli bir korna salvosu izledi. Durdum, dönüp sürücüye baktım ve “Bir şey oldu mu?” diye sordum. Sürücü hanım kornaya bir miktar daha bastı ve elleriyle (erkek olsa “Ne diyon lan sen!” diye anlaşılması gereken) bir takım işaretler yaptı. Sorumu sakince tekrarladım: “Bir şey oldu mu?” Bu arada önündeki araç biraz aşağı kaymıştı. Sürücü hanım bunu fırsat bilip yanıma geldi, camı indirdi ve “Ne diyosun sen! Ne diyosun! Bela mısınız siz be!” diye bağırmaya başladı. Ben sakince sorumu tekrarladım: “Bir şey oldu mu?” “Bir şey olması gerekmez! Sen benim arabama çarptın!” Önündeki araç biraz daha kaymıştı. Sürücü hanım, zaten sağda olmamı umursamadan, “Çek sağa, polis çağıracağım!” diyerek direksiyonu kırdı ve yolumu kapattı. Ben de yeterince sabırlı davrandığıma kanaat getirerek onun solundan kıvrıldım ve “Git ne çağırırsan çağır! Manyak!” diyerek yoluma devam ettim. Sürücü hanım henüz hırsını almamış olacak ki arkamdan yetişti ve tekrar yolumu kapadı. Üstelik bu sefer aracından da indi. Bir yandan sağ aynasını inceliyor bir yandan da “Ya sen benim arabama çarptın ya! Bir şey olması gerekmez ki! Bela mısınız siz be! Sen benim arabama çarptın!” diye söyleniyordu. “Sen demin ne olduğunun farkında mısın?” diye sordum sürücü hanıma. “Ne olacak arabama çarptın!” dedi. “Yahu arabana aha bununla çarptım,” diyerek elimi bağlamanın teknesine vurarak “Bong! Bong!” sesini çıkarttım tekrar. Sürücü hanım önce bağlamaya baktı. Sonra tam karşımda durup gözlerini belertti, bir elini havaya kaldırdı ve dondu! Öylece durdu! Ben de ne söyleyecek diye merakla bekliyorum. Sürücü hanım durdu, durdu, durdu, durdu… Sonunda dedi ki: “Hem böyle kameraman Cevat Kelle gibi de dolaşamazsınız!”

Hızla arabasına bindi ve gitti.

Hamiş: umitorhan'ın yorumundaki linki izlemelisiniz: http://www.youtube.com/watch?v=tqdZFuGt1I4&feature=youtube_gdata