CRITICAL MASS 10/09 ve 11/09

Alışılageldiği gibi, her ayın son cumartesi günü buluşmaya ve pedal basmaya devam ediyoruz. Dün, Kasım ayının son cumartesi günüydü.

Critical Mass Kasım’09 hakkında konuşmadan önce, Critical Mass Ekim’09 hakkında konuşmak lazım. Zira nadide bir etkinlikti.

Anımsayacak olursanız, Ekim’09 son cumartesi günü İstanbul yağmurluydu. Gece boyu süren yağmur “az durayım, gündüz vakti insancıklar işlerine güçlerine baksın,” dememiş; akşam saatlerinde hızını bile artırmıştı. Soğuk da soğuktu! Handiyse “iklim değişikliği palavra, zaten ısınmanın küreseli mi olurmuş,” dedirtecek kadar soğuk!

İşte o gün, bendeniz sabahın erken saatlerinde bisikletime atladığım gibi Silahtarağa’ya gittim. Oradaki işimi bitirdim ve Critical Mass buluşma saatini kaçırmamak için hızla geri döndüm. Bu arada, tüm donanımıma karşın, ayıptır söylemesi, neredeyse donuma kadar ıslandım. Ne yalan söyleyeyim, Göztepe Parkı Bağdat Caddesi girişine varana kadar kimseyi bulamayacağımdan emindim. Yanılmışım! Benden sonra gelenlerle birlikte tam altı (6) kişi yağmur çamur demeden, soğuk rüzgar dinlemeden bisikletine atlamış ve buluşma yerine gelmişti. Çok sevindim! Herkes sevindi, daha doğrusu. Birbirimizi kutladık. Hatta bu anı ölümsüzleştirmek için fotoğraf çektirmeyi bile denedik. Yoldan geçen yayaları fotoğrafımızı çekmeye ikna etmek zor oldu; saat 17:00’de hava kararmış olduğu için fotoğraflarda sadece giysilerimizin fosforları göründü ama olsun. Fotoğraf faslı bitince ne yapacağımızı konuştuk. Değişiklik olsun diye sahile indik ve Kartal’a doğru pedal basmaya başladık. Böylece dünyanın muhtemelen en seyrek Critical Mass etkinliği gerçekleştirilmiş oldu. Yol boyu muhabbetle ısındık. Ardından tost ve çayla dostluk pekiştirdik. O gün orada olanlar yorum kısmına “oradaydım” yazarlarsa çok sevinirim.

Gelelim Critical Mass 11/09 etkinliğine… Dün akşam hava gayet güzeldi. Ben Göztepe Parkı’na vardığımda birçok kişi gelmişti. Sanırım elliden fazla bisikletli vardı. Üstelik bunlardan biri minicikti! Bu minik bisikletli bana göre etkinliğin en önemli katılımcısı. Anne babasına saygı ve hayranlık duyuyorum. Hayırlı evlat yetiştirmek böyle bir şey olmalı! Keşke minik bisikletlinin ve annesiyle babasının adlarını öğrenseydim de yazsaydım. Umarım onlar bu yazıyı okurlar da adlarını kendileri yazarlar.

Minik bisikletlimiz önde, biz arkada yola düştük. Keyifle pedal bastık. Hava çoktan kararmış olduğu için ışıklarımızla daha da dikkat çekiciydik. Hiçbir sorunla karşılaşmadan bisikletlerimizi sürdük. Üstelik bu defa “sağa çek!” anonsuyla tüm bisikletlilerin bir seferde ve aynı anda sağa çekmesini isteyen polis ekibi de yoktu. Bağdat Caddesi’nde bir tur attıktan sonra topluluk Moda yönüne gitmeye karar verdi. Kızıltoprak Karakolu’nun yanından yokuşu tırmandık ve Bahariye’ye çıktık. Ben Moda’ya kadar devam etmedim.

Diğer katılımcılar ne hissediyor bilmiyorum ama her Critical Mass dönüşü ben kendimi çok iyi ve mutlu hissediyorum. Doğru düzgün bir etkinlik, bir eylem yaptığımıza inanıyorum. O minik bisikletli de bunun ispatı!